(Episod 8)
Awak cuma ada satu.
Apa kata awak cuba ini juga?
Rendahkan badan begini.
Cubalah.
- Ayuh. / - Seperti ini?
Tak, rendah lagi. Begini.
Hei, awak okeykah?
Awak patut berhati-hati.
Biar saya lihat.
Ini parut apa?
Semasa saya 10 tahun,
saya belajar bawa basikal...
Semasa awak 10 tahun?
Awak ingat kembali?
Tapi awak salah.
Saya ajar awak bawa basikal
semasa di sekolah menengah...
Awak lebih mengenali saya.
- Oh, tuha... / - Eunbyeol!
Macam mana awak boleh hilangkan
semua ingatan tentang saya?
Awak nak saya bantu
awak ingat kembali?
Tidak.
Saya rasa geram,
jadi saya berusaha untuk
ingat kembali.
Tapi saya tak patut.
Hei.
Saya rasa
saya rindukan hari
semasa saya tak ingat apa-apa.
Ian,
saya minta maaf...
kerana buat ingatan dua orang
hanya diingati oleh seorang.
Diri saya sekarang ialah
orang lain daripada Go Eunbyeol
yang awak kenal.
Tapi kita masih
kawan rapat, kan?
Hei, Eunbyeol.
Eunbyeol.
Awak...
Awak Eunbyeol,
kan?
Ian,
saya...
Sebenarnya...
Awak berkelakuan lain
sampai saya fikir bukan-bukan.
Mari. Saya bawa awak pulang.
Maafkan saya.
Saya pasti dah gila.
Hei, Eunbyeol.
Awak patut marah pada masa ini.
Bukan semasa
saya risaukan awak.
Faham?
Semasa saya 10 tahun,
saya belajar bawa basikal...
Eunbyeol, makanlah snek.
Mak.
Ya?
Awak di sini
semasa saya balik.
Di sekolah, saya ada kawan.
Ia rasa seronok.
Macam mana dengan mak?
Mak
gembira
sebab saya di sini?
Tentulah.
Baguslah.
Kenapa awak tanya?
Saya risau yang
mak rasa sakit setiap kali
jumpa saya.
Saya tak patut lukakan yang
lain supaya saya gembira.
Merepek.
Eunbyeol, kalau sukar,
awak boleh pindah sekolah lain.
Awak nak bermula
semula di sekolah baru?
Awak pasti penat.
Tidur sajalah.
Saya okey.
Teruskan belajar.
Tumpukan perhatian.
Sebab itu awak hilang
0.5 markah dengan mudah.
Awak bersedia dengan baik
untuk projek bahasa Inggeris?
Ia bukan sukar, jadi lebih baik
dapat markah penuh.
Tak kira apa.
Lebih baik jangan kalah dengan
budak Soyeong itu lagi.
Okey?
Faham?
Okey.
Okey. Teruskan belajar.
- Encik. / - Ya?
Saya naik bas hari ini.
Awak tahu buat begitu?
Saya tak akan tahu
melainkan saya cuba.
Hei.
Kenapa tak bersenam pagi ini?
Saya terbangun lambat.
Saya tertanya-tanya
kenapa dengan awak.
Ikut saya bersenam esok.
Bosan berlari seorang.
Okey.
Awak nak tonton filem
lepas latihan petang saya?
Itu bagus juga.
Nak tonton apa?
Aduhai.
Awak tak patut jalan begitu
di tempat pejalan kaki!
Awak okeykah?
Ya.
Dia okey.
Apa awak buat?
Saya makan dengan awak. Apa?
Awak cepat berubah hati.
Suka hati sayalah.
Tak percaya betul.
Oh tuhan.
Songju,
awak pergi ke uji bakat itu?
Tak, mereka jadualkan semula.
Betul.
Pak cik saya sibuk ke luar
negara atas urusan perniagaan.
Begitu.
Hai, pak cik.
Mukanya biasa saja.
Temu duga dia suka-suka.
Ia cuma 15 minit.
Boleh buat begitu?
Suruh dia buat itu dan ini.
Apa dia boleh buat kalau dia
diberitahu tak cukup bagus?
Baik, pak cik.
Hubungi saya lepas ada tarikh.
Soyeong.
Apa awak buat?
Awak tak nampak?
Saya aturkan uji bakat Songju.
Saya beri amaran
jangan cederakan Songju.
Pergi beritahu hal sebenar
dan batalkan uji bakat.
Kenapa saya nak buat begitu?
Macamlah awak tak tahu?
Tak, saya tak tahu.
Saya kata saya akan beri
peluang, bukan dapatkan tempat.
Saya belum selesai lagi.
Eunbyeol,
awak bukan saja kelihatan
seperti Eunbi,
tapi perangai sepertinya.
Sebab itu saya asyik keliru.
Hai, Ian!
Awak berdua pasti nak
bincangkan sesuatu.
Saya pergi dulu.
Awak gaduh dengan
budak baru itu lagi?
Jangan lupa kita akan
tonton filem nanti.
Saya akan hubungi
awak lepas latihan.
Okey.
Soyeong dah tahu yang
Lee Eunbi dan Go Eunbyeol
ada tulisan yang sama.
Berapa lama awak
nak menidakkannya?
Ada sesiapa nampak
buku nota Sejarah Dunia saya?
Tak ada sesiapa?
Sesiapa nampak buku nota
Sejarah Dunia Eunbyeol?
- Tak. / - Tak.
- Pendakwa raya. / - Ya?
Awak terlupa ini.
Terima kasih.
Ini analisis tulisan
yang awak minta.
Awak nak lihat?
- Biar saya lihat. / - Sini.
Soyeong.
Kita pergi bersama.
Solekan saya nampak okey?
Ya.
Kenapa? Awak okeykah?
Saya sakit perut.
Benarkah?
Saya akan beritahu cikgu.
Pergi baring di bilik sakit.
Bolehkah?
Terima kasih.
Boleh pergi sendirian?
Pergilah.
Kita akan buat latihan
keselamatan hari ini.
Kalau sesuatu
terjadi di sekolah,
ini boleh bantu awak selamatkan
nyawa kawan sebelum
paramedik tiba, jadi
tumpukan perhatian dan belajar.
Minjun.
-Dia belum datang? / - Di sini.
Tiga orang sekali.
Mari kita mulakan.
Baik, cikgu.
Kalau ada orang pengsan
atau berhenti bernafas,
dengar untuk lihat
kalau mereka bernafas.
Letak tangan di atas dada
dan pastikan jantung berdegup.
Songju.
Berbaik dengan Sijin.
Kenapa dengan awak berdua?
Apa-apalah.
Songju.
Awak tahu...
Apa? Apa lagi?
Awak betul perlu
pergi ke uji bakat
yang Soyeong aturkan?
Hei, Eunbyeol.
Sekali lagi?
Tidak.
Saya dengar dia bercakap
dalam telefon semalam...
Ada sesuatu antara awak berdua?
Atau awak pernah kenal dia?
Saya tak faham.
Kenapa awak buat begini?
Sama ada baik atau buruk,
saya perlu cuba.
Hei.
Lihat di sini.
Saya dah kata
jangan buat muka begini.
Buka mata luas
dan angkat kepala.
Okey. Saya cuma perlu berehat.
Oh tuhan.
Tapi saya gembira
saya tertangkap.
Saya tak perlu berpura-pura
depan awak.
Saya kelakar, kan? Tak.
Ini tak kelakar?
Ini tak kelakar? Lihat.
Awak ketawa.
Itu sukarlah.
Kita akan tukar!
Kelas 2-3!
Ramai yang belum hantar projek!
Tak boleh satu saat lepas
jam 5 petang pun. Okey?
Okey.
Soyeong, awak dah
hantar kita punya?
Saya akan buat sekarang.
Kenapa?
Kenapa dengan
komputer riba saya?
Apa?
Ia rosak tadi juga.
Awak ada buat salinan?
Awak tak boleh
buat begini sekarang!
Berapa lama ambil nak sunting?
Ia akan ambil lebih sejam.
-Oh tak. / -Apa kita nak buat?
- Habislah kita. / - Oh tidak!
Apakah ini? Apa terjadi?
Ia seperti diformatkan semula.
Apa?
Macam mana dengan kita?
Kita punya pun rosak.
Ia okey sebelum gimnasium.
Apa? Tiga komputer riba
pada masa yang sama?
Ada sesiapa dalam
kelas semasa kelas gim?
Betul.
Hei, Soyeong.
Awak bukan di sini
sebab awak tak sihat?
Tak, Soyeong di rumah sakit,
bukan dalam kelas.
Bukan?
Ya.
Saya dari bilik sakit
dan baru saja datang.
Saya ada cakap apa-apa?
Saya tanya kalau
awak nampak apa-apa.
Ini tak masuk akal.
Kelas 2-3 lagi?
Maafkan saya.
Jadi apa awak nak buat?
Saya akan ikut peraturan.
Tapi itu bermakna...
Saya jelas dengan prosedur.
Tak kira apa berlaku,
saya cuma terima kalau
dihantar sebelum jam 5.
Cik Ahn, itu...
Budak-budak dah berusaha dan...
Ya, saya pasti mereka berusaha.
Semua berusaha keras.
Tapi kalau beri masa lebih,
budak lain akan buat lagi
untuk dapatkan masa lebih.
Saya tak nak percaya,
tapi kalau ada yang
buat dengan sengaja,
budak tak bersalah akan
merana kerana tak adil.
Ketiga-tiga kumpulan boleh
hantar projek esok petang
tapi saya tolak lima markah
daripada keseluruhan. Okey?
En. Kim.
Awak perlu siasat ini.
Bersedia untuk
hadapi aduan ibu bapa.
Oh tuhan.
Hei.
- Ian. / - Apa?
Apa perasaan awak
kalau saya ada kembar?
Apa?
Kalau ada gadis lain
kelihatan seperti saya?
Dia bersekolah dengan kita dan
kita bertiga keluar bersama.
Macam mana awak rasa?
Saya mungkin keliru.
- Itu saja? / - Apa lagi?
Pasti menyusahkan kalau ada
dua budak hodoh panas baran.
Lupakannya. Teruskan bermain.
Hentikan itu.
Awak suruh saya terus bermain.
Ada orang nak datang?
Ayah jemput orang yayasan,
jadi awak duduk dalam bilik.
Berapa lama kali ini?
Ayah tak akan dapat makan
kalau risau apa saya akan buat?
Semasa awak tak nak
ke luar negara,
bukan itu bermakna
awak akan jaga perangai?
Ingat, awak tak ada lagi
pilihan.
Hei.
Awak tunggu lama?
Ya, agak lama.
Ia sudah hampir masa.
Mari kita masuk.
Awak tak suka filem itu?
Wajah awak nampak serius.
Saya sukakannya.
Baiklah.
Awak nak jalan-jalan sebentar?
Mari.
Ini comellah.
Lihat.
- Macam mana? / -Apa awak buat?
Macam mana?
Comelnya.
- Awak suka? / - Ya.
Eunbyeol.
Untuk awak.
Hei.
Awak tahu saya tak suka benda
berbulu yang tangkap habuk.
Awak simpanlah.
Ia sangat comel.
Panggilan awak disambungkan
ke peti suara.
Seronok tonton filem?
Saya nak bersendirian hari ini.
Hai, Eunbyeol.
Hei.
Saya benar-benar
nak bersendirian hari ini.
Ia bukan hadi jadi saya.
Kenapa belikan saya hadiah?
Terima kasih.
Awak sukakannya?
Ya, sangat.
Taegwang.
Apa awak buat
di sini lewat begini?
Saya tunggu awak.
Kenapa lagi saya datang?
Bas dah tiba.
Naiklah.
Taegwang, sudah lewat.
Jumpa awak di sekolah esok.
Hei.
Pergilah.
Sejak bila
awak berminat dengan Eunbyeol?
Yalah.
Eunbyeol yang lama
tak akan pandang saya pun.
Bukan?
Apa maksud awak?
Saya maksudkan Eunbyeol
sekarang perlukan saya
lebih daripada awak.
Tak guna. Berhenti merepek.
Kenapa dia perlukan awak?
Awak cuba katakan Eunbyeol lama
dan Eunbyeol sekarang lain?
Kenapa awak buat
benda saya biasa buat?
Ini bukan gaya awak.
Serta
jangan fikirkan apa saya kata.
Awak tahu saya gila.
Ini menjengkelkan.
Cukup teruk kita
perlu mula dari awal.
Kenapa kita hilang 5 markah?
Saya tahu. Apa salah kita?
Kita mangsa.
Tapi siapa agaknya yang buat?
Mungkin orang selain
daripada 3 kumpulan ini yang
komputernya diformatkan semula.
Awak berada di kelas.
Kenapa cakap awak
dalam bilik sakit?
Saya pergi ke bilik sakit tap
tak ada katil kosong,
jadi saya balik ke kelas.
Saya sakit, jadi
saya tidur di meja.
Itu saja.
Kenapa tipu yang lain?
Saya panik apabila
mereka tanya tiba-tiba...
Kenapa saya nak buat begitu?
Komputer kami pun rosak juga.
Okey.
Itu saja buat sekarang.
Awak boleh pergi.
Apa? Awak curi
dengar perbualan kami?
Saya cuma lalu saja.
-Cerialah. / -Ia menjengkelkan.
Hei, Soyeong.
Kenapa dengan awak?
Apa?
Saya dengar awak
tertangkap dalam kamera.
Awak berada di kelas
semasa kelas gim.
Kenapa awak tipu?
Saya pergi ke bilik sakit.
Awak seperti tuduh saya,
jadi saya panik...
Kalau tak buat salah,
kenapa awak panik?
Soyeong,
buku nota Eunbyeol
yang hilang...
Awak ambil pada pagi
saya jumpa awak di sini?
Apa awak buat?
Saya sumpah
tak sentuh komputer.
Cuba awak fikirkannya.
Projek pasukan kami pun hilang.
Kenapa saya nak buat begitu?
Komputer kita rosak sejak pagi.
Yalah.
Saya dah faham.
Komputer awak rosak, jadi
awak sabotaj komputer lain?
Komputer budak pandai pula.
Saya kata bukan saya.
Saya kata, saya tak buat!
Ini mengingatkan saya pada
budak yang dibuli itu.
Awak pasti bukan awak juga?
Hei, awak.
Awak tak ada bukti.
Berhenti menuduh saya.
Awak memegang bukti sekarang.
Saya keluar lewat sebab
saya ada banyak nak diangkat.
Dalam 3:10?
Saya pergi ke bilik peralatan
dan ambil peralatan kecemasan,
jadi lebih kurang 3:15.
Okey.
Awak boleh pergi.
Macam mana rasanya ada orang
pandang awak begitu?
Apa?
Itu
yang awak buat pada kembar saya
dan pelajar lain pada masa itu.
Macam mana menerima
pandangan itu?
Ia tak begitu teruk.
Awak ingat saya akan menggigil
ketakutan seperti seseorang?
Tolonglah.
Awak akan tahu tak lama lagi.
Tapi saya tak sentuh komputer.
Benarkah?
Bagus.
Awak boleh alami
perasaan dituduh atas sesuatu
awak tak buat.
Macam mana sakitnya
apabila awak tak buat,
tapi tak ada yang dengar
atau percayakan awak.
Hei.
Hei!
Sekarang
saya tak peduli siapa awak.
Saya akan bunuh awak.
Saya akan angkat ini.
Saya boleh balik sendiri.
Awak tak perlu ikut saya.
Saya pembantu guru selama
sebulan. Saya patut belajar.
Mari!
Okey.
Awak nak betulkannya?
Ada cara untuk
lihat pada jam berapa
ia diformatkan?
Itu... Saya tak pasti.
Ia kelihatan seperti
kegagalan perkakasan,
dan dua lagi diformatkan.
Kalau mula dua-dua sekali,
ia selesai dalam 5 minit.
Saya keluar lebih lewat sebab
ada banyak nak diangkat.
Dalam 3:10?
Saya pergi ke bilik peralatan
dan ambil peralatan kecemasan,
jadi dalam 3:15.
En. Kim.
Ya?
Apa awak fikirkan?
Tentang komputer pelajar...
Kalau apa yang
orang itu kata benar,
ia seperti budak yang
perkakasan gagal itu yang
format semula komputer lain.
Itu yang seseorang
boleh fikirkan.
Apa awak rancang nak buat?
Saya rancang
nak cakap dengan mereka lagi.
Walaupun lepas kerja,
awak cuma fikirkan pelajar.
Pelajar awak bertuah.
Terima kasih.
Saya tak tahu
nak bawa mereka ke mana.
Saya tak berhak bawa
mereka ke mana-mana.
Ya, begitu perasaan saya.
Kenapa?
Awak seorang guru.
Saya tak nak
jadi guru atau mentor.
Saya cuma nak jadi pekerja.
Seseorang yang ajar matematik,
tulis laporan dan letak memo.
Ada...
Itu...
Awak nak minum lagi?
Boleh.
Minum.
32 dolar...
Ini dia. Terima kasih.
Awak tak nak balik?
Saya balik dulu.
Saya analisa saja kalau-kalau,
dan ia memang orang sama.
- Ayah. / - Jangan jadi dungu
dan bertindak dengan bijak.
Eunbyeol.
Awak tak nak jawab?
Ia tak ambil masa lama, kan?
Awak pasti nak sangat tahu.
Tak, tak.
Awak dah tahu.
Jadi awak pasti gelisah sangat.
Baik.
Buat apa saja dan
semua yang awak boleh.
Kalau awak akui awak Lee Eunbi,
saya pun habislah.
Jadi awak pilih.
Kita boleh berterus-terang
lukakan kawan-kawan awak
yang baik dan pergi.
Atau awak boleh pindah
dengan senyap sendiri.
Kalau saya pergi,
awak rasa awak akan okey?
Itu bukan urusan awak.
Saya cuma nak awak pergi.
Tapi saya rasa bersalah nak
kata tak boleh buat begitu.
Awak memang dah gila.
Boleh beritahu yang lain
perkara sebenar?
Ya.
Saya akan tinggalkan tempat ini
lepas saya hapuskan
awak.
Ian dah berlatih
berjam-jam, jurulatih.
Hei! Ian!
Hei, budak!
Berhenti sekarang!
Keluar dari sana.
Keluar!
Awak berlatih atau
luahkan kemarahan awak?
Jaga badan awak pun
perlukan kepakaran!
Saya tahu ia buat awak
tertekan, tapi apa boleh buat?
Prestasi dalam pertandingan
bulan Mei menentukan dana
dan awak perlu buat baik
untuk semua senior...
menang pingat pertandingan
untuk masuk kolej bagus.
Bukan?
Jadi awak perlu
pertahankan takhta awak.
Kawal kelajuan awak
dan tumpukan perhatian.
Ian. Pandang saya.
Saya percayakan awak.
Faham?
Ya, tuan.
Ini tentang orang yang
awak nak tahu sangat.
Lihat dengan baik.
-Helo? / -Ian, Eunbyeol hilang.
Eunbyeol hilang!
Apa perasaan awak
kalau saya ada kembar?
Saya mungkin keliru.
Panggilan awak disambungkan
ke peti suara.
Ian?
Eunbyeol datang,
jadi mereka balik bersama.
Wah, Eunbyeol.
Awak dah besar panjang,
awak hantar saya pulang.
Nak suruh saya angkat beg awak?
Saya penat berlatih untuk
latihan pertandingan Mei ini.
Saya berlatih dengan kuat
sampai tangan sakit.
Awak tahu betapa
memenatkan berenang.
Yalah.
Awak perenang yang bagus.
Jadi
jangan takut dengan air
dan cuba lagi.
Jangan jatuh dan takutkan
saya seperti tempoh hari.
Sini. Berhenti
merungut dan angkat.
Ia sangat ringan.
Dungu.
Awak betul tak tahu
kenapa saya suruh buat ini?
Kenapa saya lari melalui
rumah awak setiap pagi dan
biar banyak bas berlalu
sampai awak datang?
Panggil awak setiap kali saya
ada sejam antara latihan?
Saya perlu balik.
Ambil ini.
Terima kasih, Eunbyeol.
Berlatih dengan baik.
Terima kasih.
Jumpa lagi.
Awak kata nak bantu
saya ingat kembali, kan?
Okey. Saya akan
bantu awak ingat.
Tapi kalau awak
dapat kerana saya, awak
perlu tunaikan harapan saya.
Janji.
Tunaikan harapan saya.
Diri saya sekarang sangat
lain daripada Go Eunbyeol
yang awak kenal.
Tapi kita masih
kawan baik, kan?
Tapi awak tahu,
saya rasa saya lebih suka
Go Eunbyeol sekarang.
Kenapa awak tak
ke sekolah hari ini?
Awak sakitkah?
Saja...
Saya ponteng.
Ian.
Ya?
Saya ada
benda
nak beritahu awak.
Apa dia?
Sejujurnya,
saya ingat kembali
buat beberapa lama.
Benarkah?
Eunbyeol, awak ingat?
Awak janji
nak tunaikan harapan saya
kalau awak ingat kembali.
Awak ingat kembali, jadi
boleh tunaikan harapan saya?
Tak kira apa saya kata lepas
ini, awak perlu kata "Ya."
Awak
Go Eunbyeol, kan?
Harapan saya...
bukan sukar sangat.
Saya minta maaf.
Saya minta maaf sangat.
Tak, bukan "Maaf."
Awak perlu kata, "Ya."
Okey?
Kenapa buat begini pada saya?
Kenapa awak bukan Go Eunbyeol?
Semua yang awak beritahu
saya itu satu penipuan?
Kenapa tak beritahu lebih awal?
Siapa awak?
Ayuh.
Taegwang, lepaskan dia.
Saya kata, lepas.